เมื่อ มีมูลหนี้เกิดขึ้นและมีข้อตกลงให้ชำระหนี้ โดยปกติแล้วต้องส่งมอบวัตถุแห่งหนี้ซึ่งเป็นทรัพย์เฉพาะสิ่ง แต่ถ้าตามข้อตกลงยังไม่ได้มีข้อตกลงว่าใช้วัตถุแห่งหนี้ตัวไหนเกรดไหน เบื้องต้นจึงต้องระบุเป็นทรัพย์ชนิดปานกลาง เช่นตามข้อตกลงให้ชำระหนี้มีการซื้อข้าวสารเกิดขึ้นเมื่อยังไม่ระบุประเภทของข้าวสารให้เป็นทรัพย์เฉพาะสิ่งถ้ามีการส่งมอบจึงต้องส่งมอบข้าวสาร ชนิดปานกลาง

แต่ถ้ามีการตกลงกันแล้วก็จะต้องมีการส่งมอบทรัพย์เฉพาะสิ่งให้เป็นชนิดและประเภทตามที่ระบุในสัญญาซื้อขายนั้น

ผลของการเป็นทรัพย์เฉพาะสิ่ง

เมื่อวัตถุแห่งหนี้เป็นทรัพย์เฉพาะสิ่งนั้นจะทำให้กรรมสิทธิ์โอนจาก ผู้ขายไปยังผู้ซื้อซึ่งจะมีผลเกี่ยวเนื่องทางกฎหมายนั้นก็คือ หากทรัพย์เฉพาะสิ่งนั้น สูญหายไปหรือดับสูญไปไม่สามารถส่งมอบได้ ก็ไม่สามารถนำสิ่งใดมาทดแทนได้ และ จะต้องมีผู้รับผิดหากมีทรัพย์เฉพาะสิ่งมันหายไป

หากทรัพย์นั้นเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ซื้อเรียบร้อยแล้วผู้ที่จะต้องรับการเสี่ยงภัยในการซื้อหานะคือผู้ซื้อแต่ว่าหากทรัพย์เฉพาะสิ่งจำเป็นของผู้ขายก็คือกรรมสิทธิ์ยังไม่โอนเมื่อทรัพย์นั้นหายไปผู้ขายรับผิดชอบ หลักการเบื้องต้นมีประมาณนี้

หนี้เงินเป็นทรัพย์เฉพาะสิ่งหรือไม่

หนี้เงินไม่ใช่ทรัพย์เฉพาะสิ่ง เมื่อเงินแบงค์พันในกระเป๋าเราหายไปเราก็สามารถนำเงินแบงค์พันใบอื่นมาชำระหนี้ได้ ดังนั้นในการชำระหนี้เงินจึงไม่มีประเด็นเรื่องสรรพสิ่ง

รับจ้างทวงหนี้